چرا کلید متاورس است


صفحه نمایش گوشی هوشمند که تجربه نقشه واقعیت افزوده را نمایش می دهد.
Zapp2Photo / Shutterstock.com

واقعیت افزوده (AR) تصاویر و صداهای دیجیتال را بالاتر از دنیای واقعی قرار می دهد و مجازی و واقعیت را در هم می آمیزد. واقعیت افزوده پیوسته وجود محتوای AR را فراتر از زمان استفاده از آن گسترش می دهد و به آن جایگاهی دائمی در جهان می بخشد.

ابر AR یا وب فضایی

تصور کنید که دنیای واقعی یک دوقلو دیجیتال دارد. برای هر مکان فیزیکی روی زمین، یک نقشه مجازی متناظر روی دنیای واقعی وجود دارد. این نقشه در فضای ابری نگهداری می‌شود و هر کسی با اتصال شبکه می‌تواند به آن داده دسترسی داشته باشد.

این یک ابر AR یا “شبکه فضایی” است. این بدان معناست که هر دستگاهی با سخت افزار و نرم افزار مناسب می تواند این دنیای واقعیت افزوده را ببیند. کاربران مختلف می توانند تجربه را به اشتراک بگذارند و اتفاقات مشابه را در زمان واقعی مشاهده کنند.

البته ممکن است چندین ابر AR متعلق به میزبان های مختلف وجود داشته باشد. این مانند افزودن چند بعد به دنیای واقعی است که به شما اجازه می دهد بین آنها جابجا شوید.

اشیاء AR ثابت

Cloud AR و ایده وب فضایی با نوع دیگری از واقعیت افزوده که گاهی اوقات به عنوان “مستمر” شناخته می شود متفاوت است. نوع دیگر ماندگاری به سادگی به این معناست که اگر از یک شی AR، مانند یک صفحه مجازی روی دیوار، نگاه کنید، وقتی به عقب نگاه می کنید، همچنان وجود دارد. این نوع تداوم شی AR یکی از ویژگی های اصلی API های AR موبایل (API) مانند ARKit اپل و ARCore گوگل است.

چیزی که آن را گیج کننده تر می کند این است که برنامه های Cloud AR که بخشی از وب فضایی هستند نیز از این نوع محلی ماندگاری استفاده می کنند، اما آنها مفاهیم متفاوتی هستند. یکی در مورد نقشه برداری و ردیابی فضای محلی است که کاربر در آن قرار دارد و دیگری در مورد ثبت رکوردی از فضاهای دنیای واقعی و نگاشت آنها به محتوای AR و سپس در دسترس قرار دادن آن اطلاعات به صورت آنلاین.

AR پیوسته و متاورس

این روزها با حمایت شرکت‌هایی مانند فیس‌بوک که تصمیم گرفته‌اند نام متا را تغییر دهند تا نشان دهند تمرکزشان بر ساخت این متاورس‌ها است، این روزها به‌طور مکرر کلمه متاورس مطرح شده است.

ایده کلاسیک متاورس با توجه به تصاویر فانتزی مانند سقوط برف و یک بازیکن آماده، یک دنیای واقعیت مجازی (VR) است که کاربر کاملاً در آن غوطه ور است. شما به جای اینکه ببینید محتوای دنیای مجازی با دنیای واقعی ادغام می شود، به طور کامل از دنیای واقعی فرار می کنید.

وقتی صحبت از پذیرش به میان می‌آید، این همان مشکل اصلی واقعیت مجازی را دارد. با تبدیل کردن تجربه به یک تجربه جداگانه که افراد باید آگاهانه آن را روشن یا خاموش کنند، تبدیل شدن به بخشی از زندگی روزمره را دشوار می کند. مردم به راحتی می توانند بین بررسی زندگی دیجیتال خود و درگیر شدن در دنیای واقعی جابجا شوند.

متاورژنی که از طریق واقعیت افزوده یا ترکیبی به آن دسترسی پیدا می‌کند، می‌تواند به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شود، به گونه‌ای که واقعیت مجازی نمی‌تواند مطابقت داشته باشد. دنیای واقعی به جای اینکه از مردم بخواهد برای بازدید از منطقه متاورژن از واقعیت فرار کنند، متاورژن تقویت می شود.

پایان صفحه نمایش (و بیشتر)؟

اگر جهان یک شبکه فضایی یا محتوای واقعیت افزوده دارد که همه می توانند به طور همزمان آن را تجربه کنند، چرا به صفحه نمایش های جداگانه نیاز دارید؟ شما نمایشگرهای مجازی دریافت می کنید که هر کسی که عینک واقعیت ترکیبی دارد می تواند آنها را ببیند. مهم نیست که فناوری هدفون چقدر باید پیشرفت کند تا با کیفیت فنی نمایشگرهای ما مطابقت داشته باشد، با فرض همسانی یا فراتر از آن، ممکن است به سمت دنیایی بدون صفحه پیش برویم.

به طور رادیکال تر، سایر پایه های زندگی مدرن نیز ممکن است به ابر فضایی حرکت کنند. چرا بیلبوردهای غول پیکر یا تبلیغات فیزیکی دارید؟ چرا هر چیزی را نقاشی یا تزئین می کنید؟ آیا هنوز هم نیاز به ساخت امکانات هنری فیزیکی داریم؟ به هر چیزی در دنیای واقعی امروز فکر کنید که فقط دیده شده و هرگز لمس نشده است و احتمالاً با واقعیت افزوده پیوسته جایگزین می شود.

دنیای آینده ممکن است برای هر کسی که از عینک واقعیت افزوده استفاده نمی کند (یا در نهایت کاشت) بسیار زیبا به نظر برسد، اما می تواند مانند چیزی خارج از جعبه به نظر برسد. بلید رانر یا فیلم Cyberpunk 2077 وقتی آن را می پوشید

ما همچنین مجبور نیستیم جهان های AR یکسانی را به اشتراک بگذاریم. افراد مختلف ممکن است ترجیحات زیبایی شناختی متفاوتی برای محیط خود داشته باشند و واقعیت افزوده پیوسته امکان سفارشی سازی تجربه کاربر را فراهم می کند.

آیا واقعیت افزوده مستمر جنبه‌های منفی دارد؟

به این فکر کنید: این روزها همه یک یا چند دستگاه GPS با خود دارند، اما همچنان می‌توانید نقشه کاغذی را از پمپ بنزین بخرید. هیچ فناوری دیجیتالی نمی تواند وعده ۱۰۰% آپتایم را بدهد و هیچ چیز را نمی توان به شانس واگذار کرد. بنابراین این احتمال وجود دارد که علائم خطر، علائم جاده ناوبری، و سایر عناصر بصری حیاتی ماموریت همیشه فیزیکی باقی بمانند یا دارای یک گزینه پشتیبان فیزیکی باشند.

همچنین کارهای زیادی باید انجام شود تا اطمینان حاصل شود که انسان هایی که در حال کاوش در شبکه فضایی هستند می توانند این کار را با خیال راحت انجام دهند. شما نمی خواهید مردم فکر کنند که شی واقعی مجازی است یا برعکس!

واقعیت افزوده پیوسته نسبت به فناوری‌های وب بزرگی که تاکنون آزمایش کرده‌ایم، پتانسیل ایجاد اختلال بیشتری را دارد، اما شکی نیست که جالب خواهد بود!

مربوط: بهترین اپلیکیشن های واقعیت افزوده برای آیفون و اندروید